BARŁÓG Jan D.W.

BARŁÓG Jan, urodzony w roku 5 lipca 1900 r. w przysiółku Świerże część Dulczy Wielkiej gm. Radomyśl Wielki, syn Andrzeja i Anny z domu Wolak w rodzinie urzędniczo-chłopskiej, Po tragicznej śmierci rodziców i dziadka Wojciecha trafił na wychowanie do dziadków Wolaków w Dulczy Wielkiej. W roku 1916 mając niewiele ponad 15 lat, dostał się do wojska orgaznizowanego przez Józefa Piłsudskiego do tzw. Orląt, a mając odpowiednie wykształcenie dostał pracę biurową. Pracował tam do roku 1918 do zakończenia wojny. Jego nazwisko figuruje w księdze „Żołnierze Niepodległości” na str.185.

Po zakończeniu wojny wstąpił do szkoły wojskowej, którą ukończył w stopniu chorążego. Po śmierci dziadków Wolaków w 1923 roku musiał zrezygnować ze kariery wojskowej i powrócić do rodzinnego domu, aby zaopiekować się młodszym rodzeństwem, gdyż starsza siostra Antonina zmarła w 1921 roku, mając zaledwie 22 lata. Pracował na roli, ożenił się Zofią Czaja ze Zdziarca w dniu 12 września 1923 roku, z którą mieli czwórkę dzieci: Bolesława (1926), Marię (za mężem Sypek 1928), Annę (za mężem Żytniak 1930) i Czesławę (za mężem Gancarz 1932). Jan oprócz prowadzenia gospodarstwa zajmował się w tym czasie handlem końmi a także prowadził jakiś czas sklep w Radomyślu.

Podczas II wojny światowej był żołnierzem Batalionów Chłopskich na terenie Dulczy Wielkiej i okolic. Był instruktorem posługiwania się bronią, jako dawny wojskowy. Gdy front zatrzymał się na Wiśle w okolicach Jamnicy w Dulczy, jego rodzina została wysiedlona przez Rosjan do Kiełkowa k. Mielca. Jak wspominał, był to trudny okres, brak żywności, zima i zagrożenia ze strony pijanych żołnierzy sowieckich, głównie Ukraińców. Po wyzwoleniu wrócił w rodzinne strony, odbudował spalone gospodarstwo i zaangażował się w organizowanie nowych struktur władzy. Wstąpił do PSL, był aktywnym działaczem i organizatorem PSL (odłam Mikołajczyka). Był członkiem powiatowego zarządu PSL w latach 1946 – 1948. Z poparcia tego Stronnictwa został wójtem Dulczy Wielkiej.

Pracował w Urzędzie Gminy Radomyśl Wielki, a przez pewien czas, był Kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego. Był zapalonym myśliwym, organizował spotkania z kolegami z koła i działaczami.

Zmarł w 21 grudnia 1955 roku, pochowany na cmentarzu parafialnym w Zdziarcu.